Het was hartverscheurend om te horen
Het was hartverscheurend om te horen

Het was hartverscheurend om te horen

Een paar weken terug sloot ik mijn praktijk af en hoorde ik net het einde van een schreeuw. Eerst dacht ik dat het gewoon een jongere was die met zijn vrienden aan het hangen was. Die hoor je ook af en toe naar elkaar schreeuwen, maar dan is er niks aan de hand.

Maar terwijl ik de deur op slot draaide hoorde ik het weer. Het was een lange harde schreeuw. Het geluid bleek van een zorgcentrum te komen. Bij één kamer stonden de lichten nog aan, dus ik fietste erlangs om te kijken of er misschien iemand op de grond lag.

De schreeuw kwam niet van de verlichte kamer, het kwam ergens anders vandaan. Het geluid kwam van een kamer waar het licht uit was. Ik bleef nog even luisteren maar een paar minuten later ging er nog geen licht aan in die kamer.

Ik belde aan, maar omdat het al negen uur ’s avonds was, kon ik natuurlijk niet naar binnen. Een vriendelijke vrouwenstem vroeg mij wie ze binnen mocht laten. Ik zei dat ik niet binnengelaten hoefde te worden, maar dat ik een mannenstem al een paar minuten om hulp hoor schreeuwen.

De vrouwenstem zei dat dit een bekende situatie is. Het is heel moeilijk om te horen, maar we kunnen er op dit moment niks aan doen. Met een brok in mijn keel fietste ik weer naar huis. Wat moet het vreselijk zijn voor die man, dat er niemand is die hem kan helpen.

Als dit dagenlang achter elkaar gebeurt, snap ik dat de zorg hier machteloos in is. Ze hebben ook andere mensen te verzorgen en krijgen al steeds minder ‘’tijd’’ voor mensen persoonlijk. Maar als jij weet dat jouw vader zo om hulp schreeuwt wil je toch bij hem zijn? Misschien is hij wel verward, misschien is er iets gebeurd of voelt hij zich gewoon eenzaam?

Net als bij baby’s geloof ik dat huilen en schreeuwen niet voor niets is. Er is iets wat pijn doet, wat ze nodig hebben of waar ze eenvoudigweg troost bij nodig hebben.

Een vrouw had het ooit over een plek was waar alle generaties nog bij elkaar wonen. Waar ouderen leven, maar ook de allerjongste. Ook zijn er landen waar het normaal is dat je jouw ouders in huis neemt. Wel met aparte woonruimtes zodat je elkaar niet de hele tijd in de weg zit, maar wel dat je altijd in elkaars bijzijn bent. Dat je kan inspringen als er iets is of dat je gewoon samen een film gaat kijken. Vereenzaming is niet nodig als je bereid bent een woonplek te delen.

Door omstandigheden woon ik weer terug bij mijn ouders. Ondanks dat het huis eigenlijk te klein is voor zoveel mensen, is dit wel altijd weer een terugkerende droom geweest. Allemaal samen onder één dak (of in ieder geval bij elkaar in de buurt) maar dan wel in de bergen. Misschien komt dat nog 😉

Zaterdag (4 juni) is het nationale opa en oma dag. Laat ze niet vereenzamen.

Lieve groetjes Laura